Coach: Steven Wijker

Stand



Speelschema

Mitchel komt zijn bed uit, en helpt SNA aan een punt

Mitchel suggereerde dat de kop van dit verslag ‘niet verslapen Mitchel levert SNA een punt op’ moest zijn. Daar was ik het niet helemaal mee eens. Mitchel kwam weliswaar opdagen, maar nog steeds niet op de afgesproken tijd van kwart voor 12. Toen onze voorzitter om 5 voor 12 dan maar belde waar hij nu weer uithing kreeg hij te horen dat Mitchel wat vertraging had opgelopen omdat hij ‘voor een stoplicht stond’. Die ondingen gaan inderdaad wel eens op rood.

Toen Mitchel iets na 12 uur eindelijk binnen was waren enkele teamgenoten in juichstemming. We zijn met 10 man!! Tellen blijkt echter moeilijk voor dammers. Al snel stelde iemand de ontnuchterende vraag: ‘waar is Raymond eigenlijk?’. Zo’n 10 minuten later kwam het antwoord. Bij Raymond ging het die ochtend wat traag. Uiteindelijk kwam dus alles goed, maar laat deze opa onze jeugd eens een tip geven. Een telefoon hoef je niet alleen maar te gebruiken om te appen, vloggen of selfies op Instagram te plaatsen. Je kunt er ook een wekker mee zetten (!!).

Het slaapgedrag van onze jeugd (of moeten we zeggen: Balotelli 1 en Balotelli 2?) was niet het enige probleem waar coach Ivo mee te maken had. Roy was ziek, en zowel onze sterinvallers Mike en Stef als ons complete tweede team (!!?) waren kennelijk niet beschikbaar om in te vallen. Gelukkig was Frans bereid om de overstap te maken vanuit het derde.

Frans zette zijn partij degelijk op, maar het niveauverschil met tegenstander A.Maertzdorf was te groot. Een combinatie kostte Frans vrij snel een schijf, en toen daarna nog een tweede dreigde te vallen werd terecht opgegeven (0-2). Captain Ivo zat ook tegen een invaller. Ik was niet echt blij met die paring. Ivo kan van bijna iedere tegenstander winnen, en bijna iedere SNA-er kan van Dieter van Gortel winnen. Van Gortel bood Ivo lange tijd goed tegenstand, maar uiteindelijk kwam het voor ons gewenste resultaat (2-2). Dave en de op papier sterkste tegenstander (Nitsch) maakten het elkaar niet heel moeilijk, en bereikten een vredige remise (3-3).

Wat er dit seizoen met Guido aan de hand is begrijp ik niet. Zijn Poolse tegenstander Kosobudzki leek me bezig aan een vrij kansloos plan. Een halve hek werd gecombineerd met een zwemmend pootje op rechts. Guido liep een paar keer op de halve hek, en met dat plan leek me niks mis. De Pool zou spoedig gedwongen worden die hek naar achteren te ruilen, waarna een krachteloze stand over zou blijven. Om een of andere reden zette Guido zijn plan echter niet door, ging hij onnodige wachtzetten spelen, en werd hij tactisch afgetroefd (3-5).

Raymond speelde een typische Raymond-partij. Een scherpe Roozenburg werd omgezet in een flankaanval. De stand van Raymond leek me ontzettend goed, maar op een of andere manier kwam er niet meer dan remise uit (4-6). Ook over de stand van Erik maakte ik mij weinig zorgen, maar hij kwam toch nog in een lastig uitgedund klassiekje, en verloor van de gevaarlijke Afrikaan Ibrahim (4-8).

De ommekeer begon bij Mitchel. Hij had wat goed te maken na de vorige wedstrijd, en speelde zijn sterkste partij van het seizoen. De normaal erg degelijke Lacroix werd eerst naar de randen verdrongen, en daarna ook combinatief verschalkt. Ga zo door Mitchel! (6-8).

Zelf was ik na mijn remise tegen Van Bronswijk in de tweede ronde door coach Ivo naar de zon gestuurd. Tijdens mijn verblijf in het buitenland transformeerde SNA van een kampioenskandidaat in een middenmoter. Dat was voor Ivo kennelijk toch reden om mij te sommeren terug te komen. Mijn

tegenstander W.Maertzdorf speelde gaf goed partij, maar ik wist toch iets te bereiken dat op een streefstand lijkt. Zulke standen winnen is in de praktijk vaak een hele crime, maar met wat hulp van mijn tegenstander lukte dat (8-8).

We leken op dat moment zelfs te gaan winnen. Vitalia leek me lange tijd iets minder flexibel te staan dan haar tegenstander Martijn van Gortel. Ze wist echter het tij te keren met een sterke inval in het centrum. Daarna kwam haar tegenstander er niet meer uit, en werd keurig afgewikkeld naar een winnend eindspel (10-8).

Jan kon matchwinner worden als hij een punt binnen zou slepen tegen de sterkere Heunen. Zoals altijd vocht Jan voor wat hij waard was. Hij kwam onder druk, maar met wat beleid leek zijn stand lange tijd houdbaar. Zo geloof ik dat de stand na 52. 27-22 min of meer vanzelf remise loopt. Waarschijnlijk dacht Jan dat de verdediging die hij koos (door laten lopen naar dam en met plakkers werken), maar dat werkte averechts. Heunen kon net zo lang wachten met damhalen tot hij geen last meer had van plakkers. Het resterende eindspel was niet moeilijk meer (10-10).

Met de 10-10 uitslag kunnen denk ik beide partijen wel leven. De wedstrijd was met kansen over en weer ongeveer in evenwicht. We blijven met 6 uit 6 in de middenmoot staan. Volgende week wacht ons met nummer twee Heijmans Excelsior een zware tegenstander. Roy is dan hopelijk weer fit, Mitchel komt in vorm, Guido is veel te sterk om alles te verliezen en schijnbaar beginnen we daar pas om half 2 in de middag. Een tijd die beter past bij het slaapritme van onze jeugd. Ik ga er van uit dat we mede hierdoor onze huid duur gaan verkopen!